agnieszka.com.pl

Czy wierzycie w predestynacje? Że jesteście stworzeni w jakimś konkretnym celu?
Czy sądzicie że macie wpływ na koleje waszego życia?
Jeśli tak czy łatwiej wam żyć z tą świadomością? Czy może trudniej?
A jeśli nie wierzycie w predestynacje to czy łatwiej wam z tym żyć?

Myślę, że życie jest kombinacją naszych wolnych wyborów i przypadków. Dla mnie nie ma tu miejsca na predestynację.

Kurcze a ja się zastanawiam jak to w końcu jest.. i nie mam odpowiedzi.. fok sik..

Tak, wierze. Wierze, ze otrzymalem jakis tam talent i umiejetnosci do tworzenia rzeczy pieknych, a pozniej do wyzszych celow. Wierze w to, dlatego juz wiecej nie staram sie marnowac swojego talentu, a raczej go rozwijam.

Pegaz pisze:Czy wierzycie w predestynacje?

A co to?

Zgadzam sie z Czarlim. Sami decydujemy o własnym życiu, ponadto wkrada sie w nie oczywiście przypadek. Ci wszyscy którzy wierzą w jakies przeznaczenia itd wg mnie mają niepokolei pod sufitem bo juz wiara w ufoludki jest rozsądniejsza. Kazdy jest kowalem wlasnego losu.

Pegaz pisze:Czy sądzicie że macie wpływ na koleje waszego życia?

Wierzę ,że On ma wpływ na każdy ruch który wykonuję. Wierzę ,że jeśli o coś bardzo proszę ,prędzej czy później to dostanę (przekonałam sie o tym nie raz). Wierzę też ,że zostałam stworzona w jakimś konkretnym celu ,nie jest to dziełem przypadku.

My decydujemy o naszym losie w czasoprzestrzeni ikazdy rozsadny czlowiek zdaje sobie z tego sprawe, ten kto mysli inaczej ten tchorz, ktory boi sie braku sensu jego zycia w obiektywnym tego slowa znaczeniu. No fate. I koniec. Zyjesz po to, zeby przedluzyc gatunek, a przy okazji dobrze nasz okazje soe pobawic.

nie, nie wierzę, z kalwinizmem nie mam nic wspólnego

TFA pisze:Zyjesz po to, zeby przedluzyc gatunek, a przy okazji dobrze nasz okazje soe pobawic.

Mój dziadek też taki był zawsze. Teraz ma parkinsona, 85 lat i reprezentując własnie takie podejście strasznie boi się śmierci i kurczowo trzyma się życia. Aż żal patrzeć na niego.
Także nie bądź taki chojrak TFA, bo na starość będzie się wił ze strachu...

TedBundy pisze:nie, nie wierzę, z kalwinizmem nie mam nic wspólnego

Nie chodzi tu o religie chyba że ona wam podpowiada że jesteście w jakimś konkretnym celu stworzeni.. tyle się mówi o powołaniu oczywiście do różnych zawodów itp.

Czy np do jakiegoś dzieła
a co po jego skończeniu śmierć?

nadia pisze:Mój dziadek też taki był zawsze. Teraz ma parkinsona, 85 lat i reprezentując własnie takie podejście strasznie boi się śmierci i kurczowo trzyma się życia. Aż żal patrzeć na niego.

A jaki ma związek parkinson z tematem?
Dziadek spełnił swój cel - przedłużył wasz ród, a choroba nie ma nic wspólnego z tematem.

Wierze że ludzie są stworzeni do rozmnażania, do przedłużania gatunku. Tylko w to.

A mi zawsze podobała się teoria oscylującego wszechświata, tego, że tak naprawdę każdy nas wybór uważany za indywidualny mógł miec miejsce tysiące razy wcześniej i w nieskończoność będzie powtarzany.
A w ogóle to w predestynację wierzę. Jestem stworzona do tego, aby umrzeć Reszta to scenograficzny detal.

Ale śmierć to nie może być predestynacja.. tylko zmieniamy stan skupienia..
ja już nie wiem no..

co do dziadka....moj wykładowca mówi ze okolo 80 roku zycia wszyscy w cos wierza wlasniepo to aby zmiejszyc strach przed smiercia...

przenzaczenie??? hmmm jak miałam 3 lata byłam jedna noga po tamtej stronie...gdyby nie tata który był w domu... gdyby nie doswiadczona lekarka w moim osrodku zdrowia, która zastapila sparaliżowana strachem młoda lekarke....gdyby nie dwie karetki które spotkały sie w połowie drogi do szpitala....pewnie by mnie tu nie było....gdy rodzice wspominaja te wydarzenia mysle ze chyba jednak miałam zapisane gdzies by zyc!!

wydaje mi sie ze w wiekszosci to my sami decydujemy o tym jak sie potoczy nasze zycie...ale nasze własne decyzje przeplataja sie z tym na co wpływu nie mamy.....nie wiem moze to jest zwykły przypadek a moze cos juz z góry ustalone..... nie wiem..

50 / 50

Czasem myślę, że mam więcej szczęścia, niż rozumu.

Z jednej strony jestem dobry w tym co robię, bo ciężko na to pracowałem.
Z drugiej strony można powiedzieć, ze mam talent - czyli predestynację, czy jakoś tak.

Z jednej strony jestem całkiem fajnym facetem, ale z drugiej jestem "skazany" na samotność.

Takich przykładów mógłbym mnożyć, tak więc uważam, że 50% to szczęście/przeznaczenie/los, a 50% to nasze chęci, chociaż czasem można zmienić proporcję, jeśli chwycicie stery swego życia w swoje ręce, to na pewno procent szczęścia będzie mniejszy w stosunku do procentu tych świadomych wyborów i na odwrót...

Pozdrawiam.

Pegaz pisze:Ale śmierć to nie może być predestynacja

Dlaczego nie? To jedyny pewny cel egzystencji. A stan skupienia... skąd wiesz, że istnieje jakiś stan skupienia poza stanem "człowiek"? Może już nie ma żadnego skupienia? Może ludzka osobowość tak samo jak ciało zostaje rozłożona na części składowe i tak jak cząstki wody z naszych ciał kiedyś mogą spływać śniegiem z Czomolungmy, tak samo cząstki naszego człowieczeństwa staną się elementem niepoznanej innej całości? Tyle możliwości się otwiera po śmierci... tylko nie wszystkie przed nami

Nie ma reżysera, nie ma scenariusza, nie ma predystynacji. Wszystko jest przypadkiem, najczęściej zależnym od przypadkowych okoliczności.