agnieszka.com.pl

XIX wiek

Stopniowo zaczyna upowszechniać się moda angielska, chociaż w pierwszej połowie XIX wieku dominuje epoka krynoliny przybyłej z Francji. Obręcze ze stalowego drutu lub taśmy wykonywano z lekkiej, sprężystej stali i umieszczano pod suknią.
Upowszechniła się suknia – płaszcz. Dekolt przesłaniała kwadratowa chustka
z miękkiego białego muślinu.

MODA NARODOWA W POLSCe
Po 1863 roku w Polsce nastąpiła żałoba narodowa po upadku powstania styczniowego. Czarne suknie kobiet były pozbawione dekoltu, miały zabudowane staniki wykończone białym kołnierzem i mankietami. Szerokie spódnice rozpinano na krynolinie. Najodpowiedniejszą fryzurą dla młodych dziewcząt były warkocze kojarzone ze staropolską prostotą, a dla mężatek gładko zaczesane włosy zebrane w węzeł na karku.
Złote ozdoby zastąpiła biżuteria żałobna (obecna już po klęsce powstania listopadowego w 1831 roku). Wykonywano ją z lawy wulkanicznej i żelaza. Motywami były kajdany, korona cierniowa, krzyżyki oraz krzyż z sercem i kotwicą symbolizujące wiarę, nadzieję i miłość. Kobiety nosiły elementy stroju zapożyczone z tradycyjnych ubiorów staropolskich – rozpinane kontusiki i konfederatki na głowie. Noszono też pasy
z mosiężnymi lub posrebrzanymi kółkami. Żałoba narodowa zakończyła się w 1866 roku.
W drugiej połowie XIX wieku noszono suknie princeski – były krojone w całości, nieodcinane w tali i drapowane na biodrach. Tak zwana suknia turniura była drapowana z tyłu. Składała się ze spódnicy i żakietu.
Spódnice były szyte w falbany, szeleściły jedwabnymi podszewkami, góra jej była ściśnięta w pasie. Stroje odznaczały się bufiastymi rękawami oraz koronkowym
lub futrzanym przybraniem. Niekiedy były haftowane, miały wstawki lub zdobiono
je gałązkami sztucznych kwiatów.