SOLARIS

Mona · Postautor: **Mona** » 24 cze 2006, 12:44

Za każdym razem, gdy oglądam ten film, to zastanawiam się nad tym, czym jest Solaris? Według mnie może to być lustro i czy wobec tego każdy ma swój solaris? Według Was - co Lem chciał przekazać, jeśli w ogóle chciał?

Postautor: **pani_minister** » 24 cze 2006, 13:03

Nie widziałam filmu... ale w pytaniu jest także o Lemie, a książkę czytałam, to pozwolę sobie odpowiedzieć.
Nie wiem, co miał na myśli Lem, wiem tylko, jak ja jego tekst odebrałam. Dla mnie to była rzecz o tym, jak ograniczeni jesteśmy jako ludzie i jak wiele rzeczy nas przerasta. Że niby coś tam wiemy, coś zgadujemy, czegoś się domyślamy, ale w gruncie rzeczy jesteśmy ignorantami

Ogólnie - książka o pokorze.

Mona · Postautor: **Mona** » 24 cze 2006, 13:15

pani_minister pisze:Że niby coś tam wiemy, coś zgadujemy, czegoś się domyślamy, ale w gruncie rzeczy jesteśmy ignorantami

Właśnie dlatego "lustro", bo świat, jaki w nim widzimy, jest pozorny.

Postautor: **pani_minister** » 24 cze 2006, 13:22

Świat jest realny.. tylko my go nie rozumiemy

ani przyczyn, ani sposobu, ani skutków jego powstania

Mona · Postautor: **Mona** » 24 cze 2006, 13:31

pani_minister pisze:Świat jest realny..

Słońce, miałam na myśli świat, jaki widzimy w lustrze

Postautor: **pani_minister** » 24 cze 2006, 13:38

...jest jak najbardziej realny

te fale o różnej długości, które odbieramy naszymi oczami są jak najbardziej realne, podobnie jak lustrzana powierzchnia, od której się odbijają. Natomiast to, w jaki sposób interpretujemy ten obraz i jakie znaczenia mu przypisujemy, to już kwestia tego, co w głowie mamy (albo i nie).

Mona · Postautor: **Mona** » 24 cze 2006, 13:49

Ok, to skoro w/g Ciebie świat w lustrze jest realny, to jak nazwiesz świat poza lustrem?

pani_minister pisze:Natomiast to, w jaki sposób interpretujemy ten obraz i jakie znaczenia mu przypisujemy, to już kwestia tego, co w głowie mamy

Albo też zależy to od tego, co chcemy zobaczyć

Postautor: **pani_minister** » 24 cze 2006, 13:58

Świat poza lustrem jest realny. Lustro jest realne. Obraz, który odbieramy dzięki tafli zwierciadła jest także całkowicie realny, jako, że jest to fala odbierana przez nasze sensory (odbierające bodźce zresztą w bardzo ograniczonym zakresie, spora część nam umyka). Utożsamienie tych wrażeń zmysłowych ze światem realnym i postrzeganie ich jako odbicie tego świata zachodzi już tylko i wyłacznie w naszych umysłach. Jeśli postawię przed lustrem jaszczurkę, prawdopodobnie zobaczy dokładnie to samo, co ja - ale nie przypisze do tego żadnych znaczeń. A człowiek będzie rozstrząsał naturę lustra i odbicia

Mona · Postautor: **Mona** » 24 cze 2006, 14:09

Ok, już rozumiem o co Tobie chodzi

Jednak nadal sądzę, że obraz, który widzimy w lustrze, jest obrazem pozornym

Postautor: **pani_minister** » 24 cze 2006, 14:23

Pozorny o tyle, że właściwie w lustrze nie ma żadnego obrazu, z tym się zgodzę. Jedyny obraz, który powstaje, to ten w naszej łepetynie.

Mona · Postautor: **Mona** » 24 cze 2006, 14:38

pani_minister pisze:Jedyny obraz, który powstaje, to ten w naszej łepetynie.

Aaa, więc właśnie

Idąc dalej, czy Solaris, to zetknięcie się tych dwuch światów? A może po prostu dzieło z gat. fantasy, w którym pokazane są relacje międzyludzkie i Solaris, jako świat idealny?

Postautor: **pani_minister** » 24 cze 2006, 17:16

Chyba bardziej to pierwsze. Zetkniecie sie dwóch światów: realnego i wyobrażonego. Ten realny jest niepojęty, nieogarnięty, nieludzki i obcy (rewelacyjne były u Lema na przykład opisy monstrualnych wielowymiarowych równań ilustrowanych tworami Oceanu). Wytwory tego świata zostają odebrane przez ograniczoną poznawczo ludzką istotę, podejmującą próby dostosowania tego, co odbiera, do własnych, całkowicie nieadekwatnych do otoczenia, informacji i doświadczeń. A tu fizyka odmienna, przyczynowość niezrozumiała, brak stałych i aksjomatów, do tego huśtawka emocjonalna odbiorcy. I ten świat wyobrażony staje się przez to schizofreniczny i groźny, bo wyobraźni nie starcza na opis otoczenia. Człowiek to jednak głupie zwierzę jest

A ten realny świat z kolei ma tę schizofrenię gdzieś, bo człowiek nie jest już jego centrum

Bender · Postautor: **Bender** » 24 cze 2006, 19:55

i tu dochodzimy do senda sprawy - pieprz mona cloneya (brzyyydaaal

wez ksaizke i przeczytaj - wtedy bedziesz wiedziec co autor mial na mysli - bo rezyser to sam nie wiedzial co mial na mysli poza $dolar_signs$

Mona · Postautor: **Mona** » 24 cze 2006, 21:13

Bender pisze: - pieprz mona cloneya (brzyyydaaal

Nie tym razem

i o to chodzi, że brzydal ;P

Bender pisze:wez ksaizke i przeczytaj - wtedy bedziesz wiedziec co autor mial na mysli - bo rezyser to sam nie wiedzial co mial na mysli poza $dolar_signs$

Będę musiała przeczytać jeszcze raz - dobra rada, Lokis

Ostatni raz czytałam... 20 lat temu - serio, ludzie żyją tak długo <aniolek>

Kubek · Postautor: **Kubek** » 24 cze 2006, 21:38

Cholera... wy o "Solaris" Lema na podstawie hollywoodzkiej szmiry?

To już lepiej wersja Tarkowskiego z 1972 roku... przynajmniej więcej wspólnego z oryginałem ma (no i piękne zdjęcia).

Postautor: **pani_minister** » 24 cze 2006, 21:41

Kubek pisze:wy o "Solaris" Lema na podstawie hollywoodzkiej szmiry

Nie. Na podstawie ksiązki

Bender · Postautor: **Bender** » 24 cze 2006, 23:03

Kubek pisze:Cholera... wy o "Solaris" Lema na podstawie hollywoodzkiej szmiry?

To już lepiej wersja Tarkowskiego z 1972 roku... przynajmniej więcej wspólnego z oryginałem ma (no i piękne zdjęcia).

a to to sie da ogladac bez LSD ?
ja ksiazke inaczej odbieralem i odbieram

Kubek · Postautor: **Kubek** » 24 cze 2006, 23:08

książka- podstawa...
Tarkowski- nieobowiązkowo, ale przyjemny i bardzo dobry film, wnoszący coś do tematu
wersja z Hollywood- szmira.

Mona · Postautor: **Mona** » 25 cze 2006, 12:26

Oj, nie ważne na podstawie czego, ale jeśli ktoś czytał, to lepiej - rzecz jasna. Czekam na dalsze wypowiedzi - może jeszcze ktoś się skusi

Kermit · Postautor: **Kermit** » 01 lip 2006, 23:33

ja film ogladalem,kocham s fi ale ten film w ogóle mi nei podszedl... moze dlatego ze jak go ogladalem mialem mononukleoze i 39 stopni goraczki

ale jakos nie chce mi sie do niego wreacac, choc lezy na polce

Sir Charles · Postautor: **Sir Charles** » 01 lip 2006, 23:47

pani_minister pisze: Zetkniecie sie dwóch światów: realnego i wyobrażonego. Ten realny jest niepojęty, nieogarnięty, nieludzki i obcy (rewelacyjne były u Lema na przykład opisy monstrualnych wielowymiarowych równań ilustrowanych tworami Oceanu). Wytwory tego świata zostają odebrane przez ograniczoną poznawczo ludzką istotę, podejmującą próby dostosowania tego, co odbiera, do własnych, całkowicie nieadekwatnych do otoczenia, informacji i doświadczeń. A tu fizyka odmienna, przyczynowość niezrozumiała, brak stałych i aksjomatów, do tego huśtawka emocjonalna odbiorcy. I ten świat wyobrażony staje się przez to schizofreniczny i groźny, bo wyobraźni nie starcza na opis otoczenia. Człowiek to jednak głupie zwierzę jest

Tak mnie ten opis zachęcił, że jak obudziłem się dzisiaj o 11 rano, to zanim w ogóle ruszyłem tyłek z łóżka przeczytałem całą książkę

Rewelacyjna książka, jestem impressed <poklony>

Kubek · Postautor: **Kubek** » 01 lip 2006, 23:54

Kermit pisze:ja film ogladalem,kocham s fi ale ten film w ogóle mi nei podszedl... moze dlatego ze jak go ogladalem mialem mononukleoze i 39 stopni goraczki ale jakos nie chce mi sie do niego wreacac, choc lezy na polce

Książka jest genialna...

Film z 1972 roku całkiem całkiem...

A hollywoodzka adaptacja do dupy...

Więc jak oglądałeś to ostatnie, to nie zrażaj się do "Solaris"... wypożycz w bibliotece, albo przyznaj się (na pw) gdzie mieszkasz, to podeślę kopię tego z Mosfilmu (prawo autorskie już nie działa, bo mamy przytomne 25 lat w tym kraju).

Mona · Postautor: **Mona** » 17 lip 2006, 19:00

Kubek pisze:Więc jak oglądałeś to ostatnie, to nie zrażaj się do "Solaris"... wypożycz w bibliotece, albo przyznaj się (na pw) gdzie mieszkasz, to podeślę kopię tego z Mosfilmu (prawo autorskie już nie działa, bo mamy przytomne 25 lat w tym kraju).

Mam tę starą wersję w kompie

Dzisiaj zaczęłam czytać "Solaris" i zobaczę, jakie teraz będą moje odczucia, bo jak już pisałam, 1wszy raz czytałam to dzieło, gdy byłam nastolatką

SOLARIS

SOLARIS

Kto jest online