Postautor: mrt » 07 lut 2007, 21:12
Wydaje mi się, że pragnienie posiadania czegoś nie czyni z ludzi potworów bez serc i nieczułych w związkach. Nie to zabija miłość. To tylko konsekwencja jakiejś zadry w związku, jakiejś luki, jakiegoś cienia.
Zdarza się, że w pozornie szczęśliwym związku stworzonym na bazie wielkiego uczucia jest coś przemilczanego. W odniesieniu do ludzi określiłabym to "kot wśród gołębi" (niektórzy pewnie załapią, skąd to). Wszystko gra, ale jest pewien fragment, który pozornie pasuje, a jednak jest w nim coś niezwykłego, coś innego, coś, o czym się nie wspomina, bo jest nie do określenia. Racjonalne spojrzenie tego nie wychwyci, bo... teoretycznie jest ok. Wystarczy bodziec z zewnątrz, dla wszystkich wkoło całkiem normalny, aby to coś urosło do olbrzymich rozmiarów lub pękło. Jeśli pęka - ludzie się rozchodzą, nigdy nie odkrywając przyczyny rozpadu. Jeśli jedynie rośnie, z czasem coraz bardziej - widzą tylko efekt zaćmiewający istotę, czyli na przykład to, że ona chce forsy, on kolejnych hektarów posesji. Nie w tym problem - powtarzam. Bo niektórym sto dodatkowych basenów nie zaszkodzi - tym, którzy od początku wśród gołębi składających się na związek i uczucie, kota nie mieli.
...jak niektórzy wiedzą wygramoliłem się z depresji to i chęć na inne tematy mnię wzięła 
przy różnych długich rozmowach z moimi znajomymi, lepiej i gorzej sytuowanymi, często przy omawianiu priorytetów w związkach podawałem to, że wzajemne uczucie i miłość jest ważniejsza od sytuacji materialnej- lubię w takich momentach podawać jakiś ekstremalny przykład- że można być szczęśliwym żyjąc na 10 m2, gdy jest miłość, wspólne marzenia (np większe mieszkanie:-)), dążenie do realizacji tych marzeń (wspólne jak najbardziej), wtedy osiągnięcie tych celów - np 300m2 z ogrodem i basenem- jeszcze bardziej umocni taki związek, zaś rozpadające się wokół małżeństwa koncentrowały się na tym, że osiągnięte np 300m2 było etapem do 600m2 itd, praca zawodowa przesłoniła pracę nad związkiem, nad osobowością - czy to przejaw chorej ambicji, czy nieodpowiednio ustawionych priorytetów czy czegoś innego?, np pustki wewnętrznej albo głupoty lub zagubienia? Co o tym sądzicie?
Wówczas, gdy zasada "mieć" przesłoni codzienne dbanie o jakoś relacji łączących dwie osoby, to jedno z możliwych nieciekawych zakończeń.Zagubienie priorytetów czy raczej ich "rozmycie"? Całkiem możliwe że to i to.
!
-> ta też jest fajna
-> często sie śmieję...ze wszystkiego...
-> jak mnie ktos wku$%^&!
